Dolfijnen maken iets los bij mensen. Ze kijken pienter uit hun ogen en spelen graag. Sommige verhalen over hen zijn ietwat onwaarschijnlijk , maar de manier waarop ze zich aangepast hebben aan de zee is soms al even ongelooflijk. Dolfijnen zijn zoogdieren, in tegenstelling tot vissen. Er zijn 24 verschillende soorten dolfijnen en ze komen voor in alle wereldzeeën. Vaak leven ze in ondiepe zeegebieden, vandaar dat ze vanaf de kust soms te zien kunnen zijn. In dit artikel wordt verteld waar dat geklik en gefluit nou eigenlijk over gaat.
Praten is iets heel gewoons; voor ons mensen tenminste. Je kunt Nederlands en je leert Frans, Duits en Engels op school. Geen mens heeft daarentegen ooit eens gezellig zitten babbelen met een dolfijn! Het is daarom lastig om te zeggen in hoeverre dolfijnen een taal hebben. Maar over een ding zijn de wetenschappers het wel eens; dolfijnen communiceren met behulp van fluitjes.
Download bestand(PDF)
Luister naar het fluiten van dolfijnen (korte versie; 0,6 Mb)
Download bestand(PDF)
Luister naar het fluiten van dolfijnen (lange versie; 3,6 Mb)
Fluiten doen ze niet met hun mond of lippen, maar door lucht te blazen door hun spuitgat. Iedere dolfijn heeft een eigen fluitje, waardoor ze te herkennen zijn. Anderen bootsen dit fluitje na om iemand te kunnen roepen. Als een baby dolfijntje zijn of haar moeder kwijt raakt blijft hij of zij fluiten totdat ze weer bij elkaar zijn.
Geklik
Luister eens naar het geklik van een dolfijn op dit filmpje
Onder water is vaak geen steek te zien; het zonlicht komt niet erg diep en kleine plantjes maken het water troebel. In het pikkedonker is het al moeilijk om niet overal tegen aan te botsen, maar stel je voor dat je ook nog je rondzwemmende eten moet kunnen vangen!Het geklik van een dolfijn klinkt heel vrolijk, maar is ook nog eens nuttig. Een dolfijn maakt trillingen met de zogenaamde ‘fonische lippen’ die vlak bij het spuitgat zitten. De ‘meloen’ in het voorhoofd zet de trillingen om in trillingen van lucht, oftewel geluid. De meeste kliks zijn zo hoog dat wij mensen ze totaal niet kunnen horen!
Pas nadat de Titanic gezonken was kwamen mensen op het idee om sonar op boten te gebruiken. Dolfijnen? Die zwemmen er al miljoenen jaren mee rond…
Dolfijnen vangen de trillingen van teruggekaatste kliks met holtes in hun kaak op die de echo doorgeven aan het binnenoor. Als een prooi vlak voor de dolfijn zwemt, krijgt de dolfijn heel snel een echo terug. Als de afstand groter is, dan duurt het langer voordat de dolfijn de echo van zijn eigen klikjes hoort. Als er niks in de buurt is, wordt het geluid niet teruggekaatst en komt er dus helemaal geen echo. Zo weet een dolfijn dus wat er allemaal om hem heen aanwezig is. Lees meer over ‘Echolocatie’ (het dure woord voor ‘kijken met geluid’) lees je hier.