Btn mobile menu gray

Giftig gas, een verboden wapen.

Je hebt misschien wel gehoord over de gifgas aanvallen, zoals bijvoorbeeld in Syrië in najaar 2013. Er werd al maanden geschoten en gebombardeerd, maar lange tijd leek het andere landen weinig uit te maken. Pas nu er gifgas gebruikt is komt er veel bemoeienis van de buitenwereld. Hoe komt dat?

Het gifgas dat waarschijnlijk gebruikt is, heet Sarin. Dat is een type zenuwgas. Zoals die naam al doet vermoeden, werkt Sarin in op je zenuwen. Zenuwen transporteren signalen tussen je hersenen en de rest van je lichaam. Zo gaat van je vinger een zenuw naar je hersenen, die een signaal stuurt als je bijvoorbeeld een hete pan aanraakt. Je hersenen verwerken dat signaal en zorgen ervoor via een andere zenuw die naar je armspier loopt dat je snel je arm terugtrekt.

Vroeger werden konijnen gebruikt om Sarin-lekken te ontdekken.

Sarin

Als je in contact bent gekomen met Sarin kunnen je zenuwen niet meer ophouden met signalen geven. Zo denken je hersenen dat je de hele tijd je vinger verbrandt en kan je arm zich niet meer ontspannen. Die beide dingen zijn op zichzelf niet dodelijk, maar Sarin doet dit door heel je lichaam. Bijvoorbeeld ook je hart. Als je hart constant gespannen is kan het niet meer kloppen en krijg je een hartstilstand. Dat is natuurlijk wel heel gevaarlijk en leidt in vrijwel alle gevallen tot de dood.

Hoewel Sarin een gifgas genoemd wordt, is het eigenlijk een vloeistof. Daarom moet het op een speciale manier worden verspreid, bijvoorbeeld door Sarin in een raket te stoppen en die in de lucht te laten exploderen. De vloeistof wordt dan heel fijn verspreid tot een soort mist. Zo'n mist wordt ook wel aerosol genoemd.

Geschiedenis

Sarin werd als eerste ontwikkeld door een Duits laboratorium in 1938, vlak voor de Tweede Wereldoorlog. Duitsland heeft tijdens de oorlog grote hoeveelheden Sarin geproduceerd, maar heeft het toen niet ingezet.De eerste keer dat Sarin als wapen gebruikt is, was tijdens de Irak-Iranoorlog van 1980 tot 1988. In die oorlog gebruikte Saddam Hoessein het gas om Iran aan te vallen.

Bij de Bijlmerramp stortte een vrachtvliegtuig neer op een flat.

In 1992 vond in Nederland de Bijlmerramp plaats. Daarbij stortte een vrachtvliegtuig neer in de Bijlmer, een stadsdeel van Amsterdam. Aan boord van het vliegtuig was ook Sarin, bestemd voor een onderzoeksinstituut in Israël. Bij het ongeluk is gelukkig geen Sarin vrijgekomen.

Sinds 1997 is de ontwikkeling van Sarin internationaal verboden. Er is echter nog steeds een grote hoeveelheid van het gas opgeslagen door landen verspreid over de wereld. Het kan nog heel erg lang duren voordat alle Sarin vernietigd is.Nederland heeft ook een kleine hoeveelheid Sarin, maar dat is niet bedoeld om als wapen te gebruiken. Het gas is speciaal bestemd om gasmaskers mee te testen.

Verboden wapen

Veel landen, waaronder Nederland en ook Syrië, hebben in het Verdrag van Genèe afgesproken nooit gifgassen als wapen te gebruiken. Ook niet als er oorlog is. De landen waren het er over eens dat gifgassen een bijzonder gruwelijk wapen zijn. Anders dan bij conventionele wapens zoals een bom, duurt het bij gifgassen vaak een periode voor je overlijdt. In die periode hebben slachtoffers heel veel pijn en dat is niet menselijk, zo vond iedereen die dat verdrag ondertekende.

Syrië

Syrië en omringende landen.

Toch lijkt het er nu dus op dat er gifgas in Syrië gebruikt is. Als dat klopt, kan dat een reden zijn om Syrië aan te vallen om de burgers te beschermen. Daarvoor moet het wel heel zeker zijn dat dat echt waar is, want een land aanvallen is een zware maatregel. Om die reden heeft de Verenigde Naties onderzoekers naar de locatie van de aanval gestuurd. Dat onderzoek is niet eenvoudig. De stof Sarin is al lang niet meer aanwezig op de plek van de aanval. De inspecteurs zoeken waarschijnlijk naar twee dingen. In het bloed van slachtoffers kunnen tot bijna een maand na de aanval nog heel kleine hoeveelheden Sarin worden gevonden. Die hoeveelheden zijn echter zo klein dat het lang niet altijd lukt ze te vinden. Daarom wordt er ook gezocht naar afbraakproducten. Dat zijn stoffen die achterblijven als Sarin in contact komt met een andere stof, bijvoorbeeld water. Afbraakproducten zijn niet meer zo giftig als Sarin zelf.