Btn mobile menu gray

Straling

Lot stelde deze vraag op 17 juni 2015 om 13:11.

Quote

Waarom is een alfastraler binnen in je lichaam meestal erger dan een inwendige gammastraler?

Reacties:

Jan van de Velde
17 juni 2015 om 16:23
Quote
dag Lot,

een alfadeeltje is (vanuit omliggende moleculen gezien) héél erg groot.
Daardoor dringt alfastraling ook nergens diep door, als het op een stof afvliegt dan botst het vrijwel zeker tegen het eerste obstakel op zijn weg.  Buiten je lichaam is een alfastraler dan ook nauwelijks een probleem: dieper dan tienden van millimeters dringt het niet in je huid door, al zal het dan natuurlijk wél die huid fors beschadigen.

Maar als je bijvoorbeeld een alfastralend gas inademt, of, zoals die Russische spion Litvinenko van een aantal jaren geleden, het alfastralende polonium via je thee binnenkrijgt, dan botsen die alfadeeltjes natuurlijk met elk stukje weefsel dat ze tegenkomen en loop je inwendig enorme stralingsschade op, geconcentreerd aan de oppervlakte van longblaasjes, of je darmkanaal, of, als de radioactieve stof  in je bloed terecht komt, al je bloedvaten.

Gammastralers daarentegen gebruiken we in het ziekenhuis bijvoorbeeld als "tracer". We spuiten dan een gamma-actieve stof heel bewust bijvoorbeeld in je bloedsomloop in.

Gammadeeltjes zijn heel klein. Als je dan ook nog weet dat een atoom bestaat uit een relatief kleine kern met een grote "wolk" van elektronen er rond, dan snap je dat een atoom daarmee voor 99,99999.... % uit lege ruimte bestaat. Vergelijk dat met een soort van schiettent, met 20 kleine doelen die elk een kilometer apart staan, en jij moet dan geblinddoekt een van de doelen raken...
De kans dat zo'n gammadeeltje iets raakt is dus gewoon héél klein, de meeste vliegen dwars door miljarden atomen en dus door je lichaam heen zonder ook maar iéts te raken. Die straling meten we buiten en zo kunnen we zien of er ergens géén straling vandaan komt en er dus een bloedvat verstopt zit of zo.
Er zijn natuurlijk wel gammadeeltjes die wél iets raken, maar dat gebeurt dan overal in je lijf, willekeurig verdeeld, en als je dan maar zorgt dat dat niet te veel is (lage dosis), en snel uitgewerkt (korte halveringstijd) dan kan je lichaam dat wel repareren. De schade van de tracer is dan toch in elk geval vele malen kleiner dan de schade zou zijn als de chirurg met zijn mes een snee van 30 cm moest maken om een kans te hebben dat verstopte bloedvat te vinden.

Duidelijk zo??

Groet, Jan

Plaats een reactie:


Bijlagen:

+ Bijlage toevoegen

Bevestig dat je geen robot bent: